Η προέλευση του όρου διευρυμένη χορογραφία ανιχνεύεται στις εικαστικές τέχνες και, ειδικότερα, στο άρθρο της θεωρητικού της τέχνης Rosalind Krauss [Ρόζαλιντ Κράους], «Η γλυπτική εντός του διευρυμένου πεδίου» ["Sculpture in the expanded field"] (1979). Στο κείμενό της η Krauss υποστηρίζει ότι η ιστορική συγκρότηση της γλυπτικής παράγει ένα σύνολο εσωτερικών κανόνων και εννοιολογικών ορίων, με τα οποία κάθε νέο έργο συνδιαλέγεται, ακόμη και όταν επιχειρεί να τα υπερβεί. Κατ’ αναλογίαν, το χορογραφικό πεδίο συγκροτείται μέσα από ιστορικά παραδείγματα που εγκαθιδρύουν αναγνωρίσιμους και ευρέως αποδεκτούς κώδικες, στοιχειοθετώντας έναν εννοιολογικό ορίζοντα αναφοράς εντός του οποίου καθίστανται δυνατές τόσο η δημιουργία όσο και η πρόσληψη νέων έργων.
Παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί/Αμερικανίδες μεταμοντέρνοι/μεταμοντέρνες χορογράφοι της δεκαετίας του 1960 διεύρυναν ριζικά τα όρια του χορού μέσα από πειραματικές μεθόδους, ο όρος διευρυμένη χορογραφία καθιερώθηκε και απέκτησε θεωρητική διάδοση μόλις στον 21ο αιώνα. Ο όρος δεν παραπέμπει απλώς σε μια ποσοτική επέκταση των υφιστάμενων χορογραφικών πρακτικών, αλλά εισάγει μια ποιοτική αναδιατύπωση του ορισμού της χορογραφίας: κάθε πρωτόκολλο οργάνωσης της κίνησης στον χώρο δύναται να θεωρηθεί χορογραφία, με αποτέλεσμα ο χορός να συνιστά μία μόνο από τις ενδεχόμενες εκδηλώσεις της.
Η καλλιτεχνική έρευνα που υποστηρίζει τη δημιουργία έργων διευρυμένης χορογραφίας χαρακτηρίζεται από διαθεματικότητα και μεθοδολογική ευελιξία. Αντλεί από πεδία όπως η αρχιτεκτονική, η ανθρωπολογία, η κοινωνιολογία, η φιλοσοφία, οι εικαστικές τέχνες, ο κινηματογράφος, η τεχνολογία, οι θετικές επιστήμες και οι καθημερινές κοινωνικές πρακτικές. Στο πλαίσιο αυτό, κάθε δημιουργός συγκροτεί μια ιδιοσυγκρασιακή μεθοδολογία, επαναπροσδιορίζοντας τα μέσα του/της και αναστοχάζοντας τους τρόπους παραγωγής, παρουσίασης και διάχυσης του καλλιτεχνικού έργου.
Η παρουσίαση έργων διευρυμένης χορογραφίας συχνά πραγματοποιείται σε πλαίσια που απομακρύνονται από τη συμβατική μετωπική θεατρική συνθήκη, ανατρέποντας τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό. Ως εκ τούτου, τα έργα αυτά δύνανται να υλοποιηθούν υπό μορφή εικαστικών εγκαταστάσεων, περιπάτων, συμμετοχικών ή καθοδηγούμενων δράσεων, ηχοτοπίων ή άλλων υβριδικών μορφών.
Η αποσύνδεση της χορογραφίας από τον χορό συχνά ερμηνεύεται ως πολιτική χειρονομία, καθώς αποσταθεροποιεί τις προσδοκίες του κοινού ως προς το τι συνιστά χορογραφία και, κατά συνέπεια, το κινητοποιεί να αναζητήσει εναλλακτικές σχέσεις πρόσληψης και εμπλοκής με το έργο.
Ενδεικτικά παραδείγματα έργων που ενσαρκώνουν τις αρχές της διευρυμένης χορογραφίας αποτελούν η σειρά Χορογραφικά αντικείμενα [Choreographic Objects] του William Forsythe [Ουίλλιαμ Φορσάιθ], το έργο Αναδρομή [Retrospective, 2012] του Xavier Le Roy [Ξαβιέ Λε Ρουά], η πολύωρη εμπειρία Μέσα [Inside, 2011] του Δημήτρη Παπαϊωάννου [Dimitris Papaioannou] και η Σειρά Τεχνητής Φύσης [Artificial Nature Series, 2012] της Mette Ingvartsen [Μέττε Ίνγκβαρτσεν].